Geschiedenis

Na een aantal gesprekken met mensen die in Kinshasa wonen, blijkt dat de strijd tegen de armoede er voor heeft gezorgd dat ontwikkelingsorganisaties sinds jaar en dag de belangrijkste component vormen van de burgermaatschappij in Congo. De sociaal-economie is rampzalig: de koopkracht en de levensstandaard van de Congolezen is naar een absoluut dieptepunt gezakt, de economie is zo goed als volledig ontmanteld en de werkgelegenheid stelt niets meer voor. Tegen deze achtergrond proberen die ontwikkelingsorganisaties de bevolking te helpen om meer greep te krijgen op de eigen levensomstandigheden. De Congolezen hebben beroepsopleidingen, microkredietverstrekkingen en alfabetiseringsprogramma’s nodig. Schoolgeld van kinderen wordt betaald met de winning en verkoop van brandhout wat eigelijk slecht is voor de milieu.

Het onderwijs bevindt zich in een toestand die vergelijkbaar is met de gezondheidszorg. De kwaliteit gaat zienderogen achteruit en omdat de leerkrachten net als het ziekenhuispersoneel onregelmatig worden betaald, moeten de ouders bijdragen in de kosten van de school. En dat is uiteraard niet voor iedereen weggelegd. Het aantal schoolverlaters is dan ook enorm. Meisjes zijn de eerste slachtoffers van deze situatie: in gezinnen waar niet voor alle kinderen schoolgeld kan worden betaald, heeft men de neiging om meisjes als eerste thuis te houden.

Bompeti kreegt tijdens de gesprekken steeds meer het gevoel dat er iets moest gebeuren. De bevolking had geen enkel toekomstperspectief en er dreigde zich hier een humanitaire ramp te gaan afspelen. Congo heeft te lijden gehad onder het koloniale verleden, nationale en internationale politiek en een beroerde positie op de internationale markt. Al deze factoren hebben er voor gezorgd dat Congo op dit moment één van de meest onderontwikkelde economieën in Afrika kent.

Na onderzoek heeft Bompeti in 2002 besloten de Stichting Bayabi Foundation op te richten. Het onderzoek was echt nodig, aangezien hulp alleen mogelijk was als hij bereid zou zijn vaak naar Congo te gaan. Dat betekende dat hij eerst wilde weten of een structureel project kans van slagen had. Daarom heeft hij eveneens onderzoek laten doen door een Congolese wetenschapper. Beiden kwamen onafhankelijk van elkaar tot de conclusie dat alleen een structureel en integraal project de situatie op tijd zou kunnen veranderen.

Het Congolese onderzoek toonde ook aan dat het dorpje Mongobele als basis voor het eerst project de meeste kans van slagen had. In 2003 ging Bompeti op bezoek naar Mongobele om te kijken welke projecten waren nodig. Sinds die tijd is Bompeti al drie keren daar geweest. Inmiddels zijn in Mongobele 60 kinderen die gratis naar school kunnen en het maken van schoolbanken is ook al begonnen.